کیل فور می کرست

شب‌های زمستانی سرد همیشه داستان‌هایی پر از رمز و راز را با خود می‌آورند. در یکی از این شب‌ها، جوانی تنها و بی‌دوست به عمارتی متروکه و مرموز پا گذاشت. عمارتی که سایه‌های تیره و طولانی‌اش به هر رهگذری هشدار می‌داد. سال‌ها پیش، این مکان مخوف میزبان فردی بود که با نامی جانکاه شناخته می‌شد. او در میان دیوارهای این عمارت به جنایت‌های نابودکننده‌ای دست زده بود.جوان که از زندگی روزمره‌اش بیزار بود، شیفته داستان‌های جنایتکار شد و ویرانه‌های گذشته را برای فرار از واقعیت خود جستجو کرد. با گذر از پنجره‌ای شکسته، پایش به سالن بزرگ عمارت رسید؛ سالنی که با تصاویر جرم و جنایت در ذهنش حک شده بود. با گام برداشتن در میان اتاق‌های تاریک، چشمش به شیشه‌ی عطری افتاد که به‌نظر می‌رسید هنوز بوی اصالت آن شخصیت وحشتناک را در خود دارد. با اسپری کردن عطر کیل فور می کرست در هوا، وجودش پر از حس ماجراجویی شد و با سرعت آن را در جیب پالتویش مخفی کرد.

در اتاق مطالعه، جوان جعبه‌ی اوییجا را از کیفش بیرون آورد و با صدایی پر از اضطراب سعی کرد با روح جنایتکار ارتباط برقرار کند. اما سکوت عمارت تنها جوابی بود که او دریافت کرد. با ناامیدی، تصمیم به ترک آن مکان گرفت.

اما در روزهای بعد، حس عجیبی جوان را فرا گرفت. بوی عطر کیل فور می کرست به ناگهانی او را احاطه می‌کرد و سایه‌هایی مبهم در حاشیه دیدش ظاهر می‌شدند. حس کرد که دیگر خودش نیست؛ گویی روح جنایتکار در او رسوخ کرده و او را به سمت اعمالی ناشایست سوق می‌دهد.

او دیگر آن جوان خجالتی سابق نبود. حالا، او به واسطه عطر خاص، راهی برای پیوستن به میراث نفرین‌شده به‌دست آورده بود، حتی اگر این راه معنایی تاریک داشته باشد. اما شاید در عمق این داستان تلخ، او هرگز با این عطر دوباره تنها نخواهد ماند.